Στην παγκόσμια θεατρική σκηνή, το «Θέατρο του Παραλόγου» γεννήθηκε για να εκφράσει το υπαρξιακό αδιέξοδο και τη σύγχυση της εποχής. Στη Λαμία, όμως, το έργο παίζεται σε τοπική έκδοση, με τίτλο «ΠΑΣ Λαμία: Η Παράσταση της Παράνοιας», και πρωταγωνιστές που δρουν χωρίς πλάνο, χωρίς ευθύνη, και το χειρότερο χωρίς επίγνωση της ιστορικής βαρύτητας του συλλόγου που διαχειρίζονται.

Μια ΠΑΕ σε κώμα

Ξεκινάμε από τα βασικά. Η ΠΑΕ ΠΑΣ Λαμία άφησε τον κόσμο της μετέωρο. Μετά τον υποβιβασμό, καθυστέρησε χαρακτηριστικά να αποσαφηνίσει αν θα συμμετάσχει ή όχι στη Super League 2. Το «παράθυρο» που έμεινε ανοιχτό αποδείχθηκε φιάσκο. Πολύτιμος χρόνος χάθηκε. Ο κόσμος περίμενε, οι ποδοσφαιριστές περίμεναν, και φυσικά… καμία σοβαρή υποδομή για τη νέα εποχή δεν υπήρχε. Το κουβάρι άρχισε να ξετυλίγεται με οδυνηρό τρόπο. Η ΠΑΕ σίγησε, το μπάχαλο μεταφέρθηκε στον Ερασιτέχνη.

Ερασιτέχνης χωρίς σχέδιο

Ο Ερασιτέχνης ΠΑΣ Λαμία ανέλαβε τις «τύχες» της ομάδας χωρίς να έχει σχέδιο ή, τουλάχιστον, χωρίς να φαίνεται τέτοιο. Στηρίχθηκε σε λόγια. Η πρώτη κίνηση, όπως αποκαλύφθηκε, ήταν μια απίθανη αναμονή… επιβεβαίωσης πως οι οικονομικοί πόροι θα βρεθούν. Όλα στον αέρα. Αντί να υπάρξει έγκαιρη κινητοποίηση για την επόμενη μέρα, είδαμε μόνο μια επιχείρηση πολιτικής διαχείρισης εντυπώσεων και ένα διοικητικό συμβούλιο που, δέκα μέρες μετά την ανάληψη καθηκόντων, κατέληξε σε παραίτηση με μια ανακοίνωση-μνημείο ασυνταξίας και φθηνών υπαινιγμών.

Ανακοίνωση-φιάσκο: Ο φταίχτης είναι… όλοι

Η ανακοίνωση του Δ.Σ. του Ερασιτέχνη είναι πραγματικά υλικό για θεατρικό έργο. Καταγγελίες, κουτσομπολιά, έριδες για καρέκλες, υπονοούμενα για χρηματοδότες που άνοιγαν και έκλειναν «κάνουλες» ανάλογα με το ποιοι ήταν στο Δ.Σ. Ακόμη και η θεσμική υποχρέωση δημιουργίας τραπεζικού λογαριασμού παρουσιάστηκε ως κοσμοϊστορικό κατόρθωμα, ενώ ταυτόχρονα η ίδια ανακοίνωση παραδέχεται την ανυπαρξία στοιχειώδους πλάνου για προπονητή και ρόστερ.

Ποιος φταίει; Φυσικά όλοι οι άλλοι. Από τον Χρήστο Νίκλα, που φωτογραφίζεται ως «εκ των υπευθύνων του χάους» γιατί… εξέφρασε ενδιαφέρον και μετά όχι, μέχρι τον Παπαϊωάννου, που «δεν εγγυήθηκε βοήθεια γιατί ήθελε τους δικούς του». Τελικά, το μόνο που φάνηκε να λειτουργεί ήταν η ικανότητα παραγωγής θορύβου και εσωτερικής φαγωμάρας.

Ο Χρήστος Νίκλας απαντά – το ίδιο έργο, άλλοι διάλογοι –

Η απάντηση του κ. Νίκλα ήρθε στο ίδιο ύφος: αιχμές, απαντήσεις και επίρριψη ευθυνών σε ένα Δ.Σ. που αδυνατεί να σηκώσει το βάρος και πετάει τη μπάλα στην εξέδρα. “Συμπερασματικά και χωρίς καμία διάθεση να το πάω παραπέρα από εδώ: όταν οι υπεύθυνοι αντί να πράττουν, καταφεύγουν σε ανακοινώσεις σπίλωσης και συκοφάντησης, αποδεικνύουν μόνοι τους τη γύμνια τους. Τους αφήνω στην κρίση των μελών, των φιλάθλων και της κοινωνίας της Λαμίας” αναφέρει χαρακτηριστικά!

Εκλογές σε θολό τοπίο – υπάρχει μέλλον;

Η ομάδα βρίσκεται μπροστά σε νέες εκλογές και κανείς δεν ξέρει τι μέλλει γενέσθαι. Πληροφορίες μιλούν για ομάδα ανθρώπων έτοιμη να αναλάβει αν εκλεγεί. Το ερώτημα είναι: με ποιο σχέδιο; Με ποιο οικονομικό υπόβαθρο; Με ποιες εγγυήσεις; Ο κόσμος πλέον, που μέχρι πρότινος έστρεφε τα πυρά του στην ΠΑΕ και τον Παπαϊωάννου για τους χειρισμούς, τώρα του ζητάει επιτακτικά… να βγει μπροστά.

Ο κόσμος παγιδευμένος ανάμεσα στην απογοήτευση και την αβεβαιότητα

Την ίδια στιγμή, ένα σημαντικό μέρος του κόσμου του Συλλόγου παρακολουθεί μουδιασμένο τις εξελίξεις, παγιδευμένο ανάμεσα στην απογοήτευση και την αβεβαιότητα, χωρίς να έχει πάρει ξεκάθαρη θέση για την επόμενη μέρα. Η σιωπή αυτή, είτε προέρχεται από κόπωση, είτε από φόβο, είτε από αδιαφορία, τείνει να μετατραπεί σε συνενοχή, καθώς αφήνει χώρο σε πρόσωπα και καταστάσεις που διαμορφώνουν το μέλλον του Συλλόγου χωρίς ουσιαστικό έλεγχο ή κοινωνική πίεση. Και όσο η βάση του συλλόγου παραμένει σιωπηλή, η ελπίδα για ανατροπή και διεκδίκηση υποχωρεί μπροστά σε μια αίσθηση παραίτησης και αναμονής, που δεν συνάδει με την ιστορία και τις αξίες που όλοι επικαλούμαστε.

Όμως ο κόσμος δεν είναι ούτε χρηματοδότης, ούτε οργανωτής, ούτε επιχειρηματίας. Είναι η ψυχή του συλλόγου, όχι το πορτοφόλι του. Και το σύνθημα «ο ΠΑΣ Λαμία στον λαό του» δεν αρκεί, όταν μπροστά έχουμε πρακτικά ζητήματα που απαιτούν πόρους, επαγγελματισμό, στρατηγική.