Το μεγαλύτερο κέρδος για μια ομάδα είναι να έχει την αναγνώριση του κόσμου. Πόσο μάλλον όταν μιλάμε για μια επαρχιακή ομάδα όπως είναι η Λαμία. Όταν δε βλέπεις μικρά παιδιά να την αγαπούν, να μη χάνουν παιχνίδι και καρτερούν την Κυριακή, τότε σίγουρα κάτι γίνεται σωστά. Γιατί τα παιδιά λένε πάντα την αλήθεια!

Έχουμε σπαταλήσει αρκετή φαιά ουσία όλα αυτά τα χρόνια μιλώντας για τα πέτρινα χρόνια της Λαμίας, το που ήταν πριν, το που είναι τώρα. Οι δυσκολίες των παρελθόντων χρόνων έχουν περάσει και νομίζω ανεπιστρεπτί, για μια ομάδα η οποία την τελευταία δεκαετία δημιούργησε προσδοκίες, φιλοδοξίες, όνειρα αλλά και φιλάθλους από την αρχή.

Καλώς ή κακώς η πλειονότητα των φιλάθλων της ομάδας, όλα αυτά τα χρόνια που βρισκόταν στις κατώτερες κατηγορίες, την είχαν στη δεύτερη θέση της καρδιάς τους. Πλην ελαχίστων. Αυτή είναι η πραγματικότητα την οποία οφείλουμε να δούμε. Από εκεί και έπειτα και με την έλευση του Πανουργιά Παπαϊωάννου ο κόσμος άρχισε να ζεσταίνεται, βλέποντας την ομάδα της πόλης τους να αρχίζει να πρωταγωνιστεί.

Εκεί ο κόσμος που λέγαμε πριν, άρχισε να βάζει τη Λαμία στη πρώτη θέση, χωρίς ωστόσο να απαρνείται μια από τις μεγάλες ομάδες που υποστήριζε από μικρός. Αυτό φαίνεται και από τα παιχνίδια των κυανόλευκων με τους μεγάλους και την προσέλευση του κόσμου των εκάστοτε φιλοξενούμενων.

Δέκα χρόνια μετά όμως, αυτό που έχει καταφέρει η Λαμία και πλέον μπορούμε να το λέμε με σιγουριά, είναι ότι άρχισε να δημιουργεί νέες γενιές φιλάθλων, αμιγώς κυανόλευκων.

Είναι δύσκολο για ένα παιδί βλέποντας super star βγαλμένους από το playstation να έρχονται στην Ελλάδα για να παίξουν ποδόσφαιρο στις μεγάλες ομάδες, να υποστηρίζουν την ομάδα της πόλης τους, μια μικρομεσαία ομάδα που παλεύει για την παραμονή.

Μπορεί η κάθε Λαμία να μην δώσει ποτέ σε αυτά τα παιδιά την αίσθηση του πρωταθλητισμού ωστόσο έχει να τους διδάξει την άλλη πλευρά. Την ρομαντική του ποδοσφαίρου. Είναι πολύ σημαντικό για μια επαρχιακή πόλη να έχει ομάδα στην μεγάλη κατηγορία, οι γονείς να παίρνουν το παιδί από το χέρι για να πάνε στο γήπεδο μαζί και να απολαύσουν την ατμόσφαιρα.

Σε αυτή τη κατηγορία, ανήκει και ο φίλος μας για σήμερα Θανάσης! Μεγάλωσε στη Λαμία, είδε από μικρή ηλικία την ομάδα της πόλης του να κοιτά στα μάτια τους μεγάλους και όταν ρώτησε τον μπαμπά του “τι ομάδα είσαι;”. αυτός του απάντησε “Λαμία” κάνοντας το πρώτο κλικ!

Κάπως έτσι άρχισαν τα γήπεδα, οι αγώνες στην τηλεόραση, το πρώτο ταξίδι εκτός, η πρώτη σημαία στο σπίτι, η κυανόλευκη τούρτα γενεθλίων, η πρώτη μπλούζα. Και ο Θανάσης είναι ένα παιδί που όταν θα βγει να παίξει μπάλα με τους φίλους του δεν θα φορέσει μπλούζα του Ελ Αραμπί, του Παλάσιος, του Αραούχο, του Κούρτιτς αλλά του Τσιλούλη, του Ντε Βινσέντι του Αντέτζο ή του Σαράνοφ και του Γκαραβέλη.

Όπως και να έχει, η Λαμία μεγαλώνει και γαλουχεί τη νέα γενιά στα ιδανικά της ομάδας της πόλης μας. Μιας ομάδας που ήρθε να δώσει όραμα ο αναμορφωτής της, Πανουργιάς Παπαϊωάννου. Και όταν ακούς να μιλούν για νέο γήπεδο, έχεις κάθε λόγο να χαμογελάς συγκρατημένα αισιόδοξα.

Μέχρι τότε, ο Θανασάκης και ο κάθε Θανασάκης της γενιάς του, θα σβήνει κάθε χρόνο τούρτα με την αγαπημένη του ομάδα, θα φορά τα κυανόλευκα και τις Κυριακές θα καμαρώνει στο ΔΑΚ την ομάδα της πόλης του!

Να είσαι πολύχρονος Θανάση, να σβήνεις τούρτες με τη Λαμία κάθε χρόνο, καμαρώνοντας την στο υψηλότερο επίπεδο για πολλά χρόνια ακόμα!