Η Λαμία «άγγιξε» την πρώτη της νίκη στη σεζόν, όμως ο Πανιώνιος την ισοφάρισε στο φινάλε και την άφησε με εντυπώσεις αντίστοιχες με αυτές της σεζόν 2017/18, της παρθενικής δηλαδή στα «σαλόνια».
Στο γκολ του Μπεχαράνο στο 69’, το ΔΑΚ σηκώθηκε και χειροκρότησε έξαλλα, αφού άρχισε να φαίνεται λίγο πιο καθαρά παρά… αχνά το πρώτο φετινό «τρίποντο». Όταν δε ο Σασί σκόραρε και πανηγύρισε για το 2-0 που τελικά, ελέω VAR, δεν ίσχυσε ποτέ, όλοι βεβαιώθηκαν: η Λαμία θα νικήσει και θα πάρει την πρώτη βαθιά «ανάσα» στη σεζόν.

Τελικά ήρθε ο Αραμπουλί να «παγώσει» τη Φθιώτιδα, να διαμορφώσει το τελικό 1-1 και να αφήσει τους γηπεδούχους με το… παράπονο. Μετά την ολοκλήρωση της 4ης αγωνιστικής έχουν τρεις βαθμούς, έχοντας αντιμετωπίσει κατά σειρά τον Παναθηναϊκό (εντός), τον Ατρόμητο (εντός), την ΑΕΚ (εκτός) και τον Πανιώνιο (εντός). Not great, not terrible, που λέει και ο Ανατόλι Ντιάτλοφ στο «Chernobyl».

Πέρυσι στο αντίστοιχο διάστημα είχαν μόλις έναν, αυτόν κόντρα στον Παναιτωλικό, στην αντίστοιχη 4η αγωνιστική. Με τον Μάκη Χάβο πια στον πάγκο, η Λαμία έφυγε απ’ το Αγρίνιο με τον πρώτο κερδισμένο πόντο στο «τσεπάκι» κι έκανε την αρχή της αναγέννησής της, που θα την οδηγούσε τελικά ως την 7η θέση, σε μια θριαμβευτική σεζόν.

Οι ομοιότητες ωστόσο είναι περισσότερες με την προπέρσινη σεζόν (2017/18), όταν βρέθηκε για πρώτη φορά στην πρώτη κατηγορία. Όχι μόνο βαθμολογικά, αφού είχε ξανά 4 πόντους, ούτε γιατί είχε αντιμετωπίσει και τότε δυο εκ των «μεγάλων» (ΑΕΚ, Ολυμπιακός), όπως και φέτος (Παναθηναϊκός, ΑΕΚ), αλλά για το γεγονός ότι η ομάδα παίζει με τρόπο αντίστοχο και στόχευση για τη νίκη «εάν κι εφόσον», υπό συγκεκριμένες συνθήκες και δίχως αιρέσεις στο παιχνίδι της.

Τότε, με τον Μπάμπη Τεννέ στην τεχνική ηγεσία, η «σφιχτή» άμυνα ήταν προαπαιτούμενο, ο προσανατολισμός προς τα πίσω εμφανής και η συγκρότηση πίσω απ’ το κέντρο απαράβατος κανόνας. Επιθετικά η ποιότητα του Πίτι, του Ακόστα και του Βάντερσον γεννούσαν τις προϋποθέσεις για γκολ και σκορ, όχι όμως μια συνολική νοοτροπία που να οδηγεί την ομάδα «προς τα μπρος» στο γήπεδο.

Χαρακτηριστικοί είναι και οι αριθμοί της Λαμίας εκείνο το διάστημα. Οι 28 τελικές, εκ των οποίων οι 12 (!) απέναντι στον Ολυμπιακό την 2η αγωνιστική είναι μάλλον πολλές για να την αντικατοπτρίσουν, όμως το 3-3 στη διαφορά τερμάτων και ο τρόπος παιχνιδιού με δυο αμυντικά χαφ, εξτρέμ με το μυαλό και στην άμυνα και μπακ που ανέβαιναν μόνο όταν κρινόταν απολύτως αναγκαίο χαρακτήριζαν μια ομάδα που έψαχνε το αποτέλεσμα με μετριοπαθή χαρακτήρα στο γήπεδο.

Πέρυσι συνέβη ακριβώς το αντίθετο. Με περισσότερο ταλέντο στο ρόστερ και πλήθος λύσεων, αλλά και την επιθετική νοοτροπία στις οδηγίες του, ο Χάβος έστελνε στο γήπεδο τους «κυανόλευκους» με στόχο την κατοχή, την πίεση και τη δημιουργία. Με τον τρόπο αυτόν δημιούργησε μια ομάδα που τελικά σκόραρε 28 γκολ (+8 σε σύγκριση με την προηγούμενη σεζόν και ουσιαστικά απ’ την 3η αγωνιστική και μετά, όταν και ανέλαβε ο Μακεδόνας τεχνικός), «έφτιαξε» 256 τελικές (μ.ο 9) και είχε συνολικά επιθετικό προσανατολισμό, που την οδήγησαν και σε σημαντικές νίκες σε πρωτάθλημα και Κύπελλο (Παναθηναϊκός Χ2, Ολυμπιακός).

​
Φέτος η αποψίλωση του ρόστερ και η φυγή του Χάβου δημιούργησαν νέα δεδομένα στους Φθιωτούς. Ο Σωτήρης Αντωνίου ανέλαβε την ομάδα στις 6 Αυγούστου, δηλαδή μόλις τρεις εβδομάδες πριν την έναρξη της σεζόν και προσπάθησε να δουλέψει όσο το δυνατόν πιο γρήγορα κι αποτελεσματικά. Η απουσία παικτών όπως ο Μπερτόλιο, ο Μπαράλες και ο Τομάς στερούν απ’ την επίθεση το ταλέντο που υπήρχε, ενώ συνολικά το προφίλ της Λαμίας είναι διαφορετικό. Στα πρώτα παιχνίδια φαίνεται η διάθεση να προσέξει η ομάδα την άμυνα, εξ ου και η συνήθης σύνθεση με τρεις αμυντικούς (3-6-1) και τους Μπεχαράνο και Δημούτσο στον άξονα να «σκουπίζουν» μπροστά τους, αλλά και η τελευταία θέση στη λίστα της Super League 1 σε τελικές (16, μ.ο 4).

Η λογική είναι εμφανής και αναπόφευκτη. Τα αρκετά νέα πρόσωπα στο βασικό σχήμα (Βελλίδης, Σάλιακας, Βύντρα, Τουράμ) και το μικρό διάστημα προετοιμασίας δημιούργησαν δεδομένα που δεν επιτρέπουν… τρέλες. Δεδομένης και της διαφοράς φιλοσοφίας μεταξύ των προπονητών, μπορεί κανείς με σχετική ασφάλεια να συμπεράνει πως η Λαμία δεν θα συνδυάσει ουσία με εντυπώσεις. Είτε καταφέρει να παραμείνει στην κατηγορία είτε όχι, θα το κάνει με τρόπο αλλιώτικο απ’ τον περσινό, δηλαδή με άμυνα, προσοχή και συνοχή. Φυσικά κανείς δεν θα… σκάσει απ’ τη στεναχώρια του, αν η ομάδα αποφύγει τον υποβιβασμό, ωστόσο η παρατήρηση έχει τη δική της θέση στην περιγραφή της «μεγάλης» εικόνας.