Στη Γ’ Εθνική, οι ισορροπίες είναι απλές. Παίζεις, κερδίζεις, ανεβαίνεις. Ή, δεν παίζεις, χάνεις, βυθίζεσαι. Η Λαμία μοιάζει να έχει βρει έναν τρίτο δρόμο: αυτόν της σταδιακής, αθόρυβης, αλλά σταθερής συρρίκνωσης. Όχι αγωνιστικής. Αυτή δεν φαίνεται να υπάρχει με τα δεδομένα της κατηγορίας. Της συρρίκνωσης της ίδιας της υπόστασής της.

Γράφει ο Νίκος Μώκος

Για μια ομάδα που πέρασε μια σχεδόν δεκαετία στα σαλόνια της Super League 1, που έφτιαξε όνομα και αναγνωρισιμότητα, δεν μπορεί η κουβέντα της πόλης να είναι «μας αδικούν», «μας πολεμούν», «μας έχουν βάλει στο μάτι». Αυτά είναι πολυτέλειες των μικρών. Όχι των ομάδων που ζητούν να παραμείνουν μεγάλες, έστω και μέσα σε μια μικρή κατηγορία.

Η Λαμία, αντί να λειτουργεί ως το κεντρικό σημείο αναφοράς του ποδοσφαιρικού χάρτη στον Νομός Φθιώτιδας, επιτρέπει το αντίθετο: Να συζητείται ότι άλλοι έχουν μεγαλύτερη επιρροή. Ακόμη κι εντός των τειχών. Δεν έχει σημασία αν ισχύει σημασία έχει ότι κυκλοφορεί. Και μόνο που κυκλοφορεί, μικραίνει την ομάδα.

Η δυναμική που χτίστηκε με κόπο, με χρήματα, με δουλειά, με ατέλειωτες ώρες ανθρώπων που δεν φαίνονται βρίσκεται σήμερα διάτρητη. Σαν ένα σακάκι καλό που κάποτε φόρεσες σε επίσημες περιστάσεις τώρα το κρατάς στη ντουλάπα, τσαλακωμένο, χωρίς να ξέρεις αν πρέπει να το φορέσεις ξανά ή να το χαρίσεις. Η Λαμία δείχνει να μην ξέρει τι θέλει να είναι. Και αυτό είναι πάντα χειρότερο από το να ξέρεις ότι είσαι μικρός.

Το πιο ανησυχητικό δεν είναι η κατηγορία, είναι ότι φίλαθλοι και περίγυρος, αντί για παράγοντες σταθερότητας, γίνονται πολλαπλασιαστές αμφιβολίας. Ασχολούνται περισσότερο με τις «χάρες» των άλλων παρά με τις δικές τους αδυναμίες. Σαν να ψάχνεις στον διπλανό το γιατί δεν βρέχει, ενώ κρατάς ομπρέλα μέσα στο σαλόνι.

Μια ομάδα με brand, με ιστορική διαδρομή, με εμπειρία ανώτερων επιπέδων, δεν μπορεί να εκπέμπει εικόνα ομάδας-θύματος. Δεν γίνεται να μιλά για «κέντρα αποφάσεων» και «επιρροές» και «αδικίες». Αυτά είναι ομολογίες μειονεξίας. Και οι μεγάλες ομάδες δεν ομολογούν μειονεξία. Τη διορθώνουν. Βέβαια αυτό απαιτεί και ισχυρό διοικητικό αποτύπωμα. Κάτι που σε αυτή την έκδοση του ΠΑΣ Λαμία, με όσα προηγήθηκαν το καλοκαίρι και όσα ισχύουν σήμερα, λείπει. Μιλάμε για μία διοίκηση πρωτοδικείου που πήρε τη καυτή πατάτα άλλωστε. Δεν μπορούν να υπάρχουν απαιτήσεις.

Η Λαμία μπορεί να επιστρέψει. Έχει τον κόσμο, έχει το όνομα, έχει τη βάση. Αυτό που δεν έχει και πρέπει να ξαναβρεί είναι αυτοπεποίθηση. Όχι αλαζονεία. Αυτοπεποίθηση.

Αν η Λαμία συνεχίσει να μικραίνει τον εαυτό της, δεν θα χρειαστεί κανείς άλλος να το κάνει.

Όταν αποφασίσει να συνειδητοποιήσει ότι είναι μεγάλη, τότε η Γ’ Εθνική θα μοιάζει από μόνη της πολύ μικρή.