Η 5η ήττα στο πρωτάθλημα από τον Παναθηναϊκό ήταν λίγο πολύ αναμενόμενη και δεν ήταν αυτή που έφερε την…”γιούχα” στο τέλος του παιχνιδιού. Αυτή ήρθε λόγω της έλλειψης ταυτότητας αυτής της ομάδας που δείχνει βαριά άρρωστη και το γιατρικό αγνοείται. Βαδίζοντας στο αβέβαιο, με την δυσπιστία να είναι πλέον διάχυτη στον κόσμο της Λαμίας, η μόνη ελπίδα είναι η συγνώμη του Ρόμανιτς μετά το τέλος του ματς….

Γράφει ο Νίκος Μώκος

Σίγουρα η κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η ομάδα έχει προκαλέσει προβληματισμό, οργή, απαισιοδοξία και ένα κλίμα αμφισβήτησης. Δεν είναι αθέμιτο ο κόσμος να αντιδρά δυσάρεστα με την εικόνα της ομάδας, η μίξη όμως όλων των παραπάνω μπορεί να προκαλέσει δυσάρεστα γεγονότα.

Είναι η πρώτη φορά τα τελευταία 8 χρόνια που η ομάδα έχει περιέλθει σε αυτή τη κατάσταση σε τόσο μεγάλο βαθμό. Θέλετε υπό τον φόβο του υποβιβιασμού, θέλετε λόγω της αβεβαιότητας στα διοικητικά, λόγω της έλλειψης αγωνιστικής ταυτότητας; Ίσως να είναι και λίγο από όλα. Η ουσία είναι ότι αν δεν αλλάξει κάτι δραστικά και άμεσα, το τρένο φαίνεται να χάνεται….

Μπορεί να αλλάξει κάτι άμεσα; ΠΡΕΠΕΙ να αλλάξει κάτι και αυτό το φορτίο πέφτει στις πλάτες του Μπάμπη Τεννέ. Κλείνοντας ένα μήνα στην ομάδα, οι κυανόλευκοι δεν έχουν παρουσιάσει κάτι περισσότερο στον αγωνιστικό χώρο, οι αλλαγές φανερώνουν σύγχυση και όλα αυτά πρέπει να αναλυθούν από τους αρμόδιους.

Σε αυτή τη φάση, ίσως χρειάζεται η επίκληση στο συναίσθημα, το “χτύπημα στο εγωϊσμό” ποδοσφαιριστών που…πονάνε την ομάδα, ποδοσφαιριστών της Λαμίας! Πάρτε ας πούμε για παράδειγμα του Μπουλούλη. Έχει κάνει δύο ματς κυριολεκτικά…φωτιά, έχει καταπιεί πολλά χιλιόμετρα βγάζοντας πάθος και ένταση για 90 λεπτά…

Στην αρχή της σεζόν, έβγαινε προς τα έξω πως η ομάδα θα στηριχθεί στα δικά της παιδία, στις ακαδημίες της. Αυτό το είδαμε έντονα, με θετικό πρόσημο στα φιλικά. Σταδιακά χάθηκε με τον Γιώργο Πετράκη να έχει την πίεση των αποτελεσμάτων και φαίνεται να εγκαταλείπετε με την έλευση Τεννέ. Αποδεικνύεται και από την 19μελή! αποστολή με τον Παναθηναϊκό.

Ίσως, επαναλαμβάνω ίσως, η λύση να βρίσκεται στη Νέα Άμπλιανη και να ακούει στο όνομα Κωστίκας, Βλαχομήτρος, Νικολόπουλος! Γιατί; Ο Αραμπούλι για δεύτερο ματς έγινε αλλαγή στην αλλαγή δείχνοντας πως δεν είναι στα καλύτερά του, ο Ντέλετιτς απέχει πολύ από αυτόν που ξέρουμε και το ξέρει και ο ίδιος, ο Βιγιάλμπα προβληματίζει με την εικόνα του. Και δεν είναι μόνο αυτοί…

Αντίθετα οι προαναφερθέντες, μαζί με τον Τσούκαλο και τον Μπουλούλη, είναι οι μόνοι που…”έχουν ντροπή” όπως πολύ σωστά είπε ένας φίλος και δανείζομαι την φράση του για την εικόνα της ομάδας, είναι οι μόνοι που έχουν κίνητρο, είναι οι μόνοι, τουλάχιστον στα δικά μου μάτια που αν χρησιμοποιηθούν σωστά μπορούν να βοηθήσουν στο να βγει η ομάδα από αυτή τη κρίση… Το έχουμε δει πολλές φορές σε πολλές ομάδες, οι λύσεις να έρχονται εκ των έσω!

Και για να επιστρέψω κλείνοντας στον τίτλο, ο Λάζαρ Ρόμανιτς, μπορεί να έχασε το πέναλτι, όμως η ειλικρίνειά του και η απογοήτευση στο πρόσωπό του μετά το ματς, μπορούν να αποτελέσουν ελπίδα για το μέλλον.

“Παιδιά συγνώμη” είπε χαρακτηριστικά αποχωρώντας περίλυπος από το γήπεδο σε εκπροσώπους του τύπου δίνοντας την υπόσχεση πως θα ρεφάρει με την Λάρισα. Και η ελπίδα δεν είναι μόνο ότι το είπε, αλλά ότι είναι σίγουρο πως θα υπερβάλει εαυτόν για να το καταφέρει κιόλας….

ΥΓ. Δεν θα μου κάνει εντύπωση αν τις επόμενες ημέρες υπάρξει…επίσκεψη των φίλων της ομάδας στο προπονητικό της Νέας Άμπλιανης…