Τα έπη θέλουν, όσο και να ξεβολεύονται τα μεγάλα κλαμπ, δύο. Όχι μόνο ΠΑΟΚ. Και Πανιώνιος. Όχι μόνον Ολυμπιακός τώρα, ή Παναθηναϊκός τον Ιανουάριο. Και Λαμία.

Ειδάλλως δεν είναι έπη, είναι μοναχικοί περίπατοι «δίχως περιττές αγωνίες». Αλλ’ οι περίπατοι, και συγγνώμη για την απρόοπτη ενόχληση που Πανιώνιος/Λαμία επέφεραν μεσοβδόμαδα σε ΠΑΟΚ/Ολυμπιακό, sorry to disturb, δεν μπαίνουν στην ταινιοθήκη. Διαφήμιση της διοργάνωσης, διαφήμιση του θεσμού, είναι τα έπη.

Χαίρομαι ότι η ομάδα μου, αντί να ‘ναι το αμνοερίφιο της ιστορίας, πήγε κι έκανε ένα παιγνίδι την Τετάρτη στην Τούμπα, έπος. Ζηλεύω ότι μια άλλη ομάδα έγραψε το επόμενο βράδι στον Πειραιά, το δικό της έπος. Η τελική διαφορά είναι ότι αυτοί αντιμετώπισαν τη δεύτερη πολύ καλή ομάδα της χώρας κι ο τερματοφύλακάς τους έπιασε το πέναλτι του Φορτούνη, εμείς παίξαμε με τη (για τα ελληνικά στάνταρντ) υπερομάδα της χώρας κι ο τερματοφύλακάς μας δεν έπιασε το πέναλτι του Βιεϊρίνια.

Μπορούμε στη Νέα Σμύρνη, να καταλάβουμε πώς νιώθουν στη Λαμία. Μπορούν στη Λαμία να καταλάβουν, πώς νιώθουμε στη Νέα Σμύρνη. Είχα αντιληφθεί πόσο καλή ομάδα φτιάχνουν, από μια Δευτέρα κατά τα τέλη Νοεμβρίου στη γειτονιά μου. Είδα στο γήπεδο, να τους κερδίζουμε «κατά λάθος» από μία σπόντα προς το φινάλε. Το επισήμανα, και στην τηλεόραση και στο ράδιο, απ’ όταν έχαναν ματς. Την αμέσως επόμενη αγωνιστική τότε, πήγε ο ΠΑΟΚ εκεί, στη Λαμία, και δεινοπάθησε. Δεν εξεπλάγην.

Δεν εξεπλάγην φυσικά, και όταν άρχισαν να κερδίζουν ματς, το ένα μετά το άλλο, σε πρωτάθλημα+κύπελλο. Το δίμηνο Ιανουάριος/Φεβρουάριος, το πιο ζόρικο διάστημα της σεζόν για όλους, γι’ αυτούς ήταν ένα αριστούργημα. Αρίστευσαν στον ανήφορο, μολονότι (ή, ίσως, επειδή) έφτιαξαν την ομάδα με τη μακράν υψηλότερη μέση ηλικία σ’ ολόκληρη τη Σούπερ Λιγκ. Δεν διάλεξαν παρτίδες, δεν είναι ότι μονάχα απέκλεισαν διαδοχικά Παναθηναϊκό/Ολυμπιακό, παράλληλα νίκησαν τον Παναθηναϊκό, νίκησαν στην Κρήτη, νίκησαν τον Ατρόμητο με ανατροπή, νίκησαν την ΑΕΛ με ανατροπή, και στου Χαριλάου έχασαν εκεί που κι η ισοπαλία θα κολάκευε τον Αρη.

Ολο αυτό, με τη 14η σε τρέχουσα «χρηματιστηριακή αξία» απ’ τις 16 ομάδες της κατηγορίας. Το καλοκαίρι στη Βάρκιζα, στον γάμο του γιου του Μπάμπη Τεννέ, γνώρισα ένα αληθινά ωραίο τύπο, με τις αυθεντικές αξίες του ανθρώπου του χωριού, λίγα λόγια και καλά, που προτού μας αλληλοσυστήσουν δεν ήμουν καν σίγουρος ότι ήταν αυτός, αφού δημοσίως δεν εμφανίζεται σχεδόν πουθενά. Τον Πανουργιά Παπαϊωάννου. Νωρίτερα την ίδια εκείνη ημέρα, είχε υπογράψει τον Σαράνοφ. «Ένα Σέρβο που μου είπαν ότι έπαιζε παλαιότερα στον Εργοτέλη. Εγώ δεν ξέρω. Ο,τι μου λένε οι συνεργάτες, κάνω. Εσύ, τον ξέρεις; Καλός είναι;» Καλός είναι, πρόεδρε…

Ακόμη θυμάμαι την ανησυχία στα μάτια της συζύγου του. «Καημένε Πανουργιά, πρόσεξε μη σε κρεμάσουν στην κεντρική πλατεία της πόλης». Οι γυναίκες σημαντικών ανδρών γι’ αυτό είναι, για ν’ αγωνιούν. Αλλά το ποδόσφαιρο σήμερα, τουλάχιστον προς στιγμήν, μπορεί να διασκεδάσει την έγνοια της. Ο έρμος Πανουργιάς έβαλε μια ιστορικά ανύπαρκτη στο υψηλό ποδόσφαιρο πόλη, στον χάρτη. Με, χτυπητό στο μάτι, στίγμα. Η ΕΡΤ που δείχνει τους αγώνες, κάνει ωφέλιμο promo πανελλήνιας εμβέλειας και διείσδυσης. Εκείνο που εκκρεμεί να κάνουν οι Λαμιώτες, δεν είναι να…κρεμάσουν τον Πανουργιά. Είναι, ν’ αυξήσουν κάπως τον μέσο όρο εισιτηρίων. Η Λαμία είναι 12η στις 16 ομάδες, σ’ αυτό.

Ωρες πριν το έπος της Λαμίας, με μπροστάρη τον Λουτσέσκου διακινήθηκαν ένα μάτσο ανοησίες για την «καθιστική διαμαρτυρία» των ποδοσφαιριστών του Πανιωνίου μετά το τελευταίο γκολ. Τι είναι τόσο δύσκολο και δεν το καταλαβαίνεις, αγαπητέ Ραζβάν; Αισθάνθηκαν αδικημένοι, you know? Το κλαμπ στο οποίο εργάζεσαι, επανειλημμένως, όποτε αισθάνθηκε αδικία, έκαναν εξίσου ασυνήθιστα και μάλλον βαρύτερα πράγματα. Από μια ειρηνική στάση που δεν είχε βρισιές, δεν είχε χειρονομίες, δεν είχε βιαιοπραγίες, γενικώς προσβλητικές εκδηλώσεις, δεν στόχευε στον ΠΑΟΚ καν. Κι αν κάποιον έβαλαν σε κίνδυνο συνεπειών, αυτός ήταν ο Πανιώνιος και κανείς άλλος.

Ακόμη και ο κύριος Σκουλάς, αν ήταν Κόρμπος το ίδιο θα έκανε! Εξ ου και η εμφανέστατη συγκατάβασή του, στη διαχείριση της έκτακτης καταστάσεως…