Ήταν ένα διάστημα που με πήρε από κάτω. Τις επόμενες ημέρες προσπάθησα να μάθω όσο περισσότερα μπορούσα για τον χιαστό. Ήμουν συνέχεια στο google. Η μάνα μου, μου έλεγε καλύτερα να πας σε έναν γιατρό γιατί αν πας σε πολλούς θα ακούσεις πολλές απόψεις. Ζήτησα από την Τσβόλε να μου επιτρέψει να έρθω στην Ελλάδα για το χειρουργείο ή να επιλέξω άλλο γιατρό, αλλά δεν με άφησαν. Μου ζήτησαν να χειρουργηθώ στο νοσοκομείο του Τσβόλε. Ήμουν καινούργιος στην Ολλανδία και δεν ήθελα να φέρω αντίρρηση.

Μπήκα στο χειρουργείο, βγήκα και η αλήθεια είναι ότι τον πρώτο καιρό δεν πονούσα τόσο. Η αποκατάστασή μου έγινε στο κέντρο αποκατάστασης της Εθνικής Ολλανδίας, που ήταν καταπληκτικό και στην αποκατάσταση όλα πήγαν καλά. Φτάσαμε στον Ιούνιο του 2015 και από το κέντρο αποκατάστασης μου είπαν τις μισές μέρες να κάνω προπονήσεις και τις άλλες μισές να κάνω στο κέντρο. Σε μια από τις τελευταίες μέρες, σε μια προπόνηση, άκουσα το ίδιο «κρακ».

Κατάλαβα αμέσως τι έπαθα. Έπαθα υποτροπή. Δεν ήθελα να βλέπω κανέναν. Δεν ήθελα να μιλάω ούτε στη μάνα μου και τον πατέρα μου. Έπεσα σε κατάθλιψη. Αποφάσισα να σταματήσω το ποδόσφαιρο. Δεν είχα περάσει πιο δύσκολα στη ζωή μου. Εκείνο το μήνα εξαφανίστηκα, πήγα με την οικογένειά μου κάπου να ηρεμίσω. Αλλά η γυναίκα μου και οι πολύ κοντινοί μου φίλοι, γιατι το τηλέφωνο δεν χτυπούσε από κανέναν άλλο, μου έδωσαν τη δύναμη για να συνεχίσω.

Επέλεξα εγώ τους γιατρούς αυτή τη φορά και έκανα επέμβαση με μόσχευμα από την επιγονατίδα. Μετά την επέμβαση, δεν είχα πονέσει ποτέ ξανά τόσο στη ζωή μου. Ήθελα να πηδήξω από το μπαλκόνι για να σταματήσει ο πόνος. Μπήκα στο χειρουργείο τον Αύγουστο και αποφάσισα εκείνη τη σεζόν να την αφιερώσω όλη στην αποκατάστασή μου. Κάθε μέρα έκανα 200 χιλιόμετρα για να κάνω αποκατάσταση. Πήγαν όλα καλά. Δεν το έβαλα κάτω.