Στο ποδόσφαιρο υπάρχει μια παλιά, σχεδόν αυτονόητη αρχή: ό,τι δεν χτίζεις σωστά το καλοκαίρι, θα το βρεις μπροστά σου τον χειμώνα. Η Λαμία το καλοκαίρι παραβίασε αυτή την αρχή. Μπήκε στη σεζόν με μισή προετοιμασία λόγω των όσων γνωστών συνέβησαν τότε, με εκπτώσεις στον χρόνο, στη δουλειά, στη λεπτομέρεια. Αυτά δεν είναι θεωρητικά. Είναι η βάση του “επαγγελματικού” αθλητισμού. Και έτσι οφείλει να λειτουργεί ο ΠΑΣ Λαμία ακόμη και στο πρωτάθλημα της Γ’ Εθνικής. Όπως έμαθε τα τελευταία χρόνια.

Γράφει ο Νίκος Μώκος

Κι όμως, για ένα σημαντικό διάστημα, η Λαμία έμοιαζε να αψηφά τη λογική. Να υπερβαίνει τα δεδομένα της. Εκεί πολλοί τα απέδιδαν στο brand name, στο «μέταλλο», σε νοοτροπία. Η αλήθεια είναι πιο σύνθετη και πιο απλή ταυτόχρονα.

Καθοριστικός παράγοντας αυτής της υπέρβασης ήταν ο Λάκης Παπανικολάου. Όχι επειδή είπε μεγάλα λόγια. Αλλά επειδή γνώριζε σε βάθος την πλειοψηφία του ρόστερ. Ήξερε τι μπορεί και τι δεν μπορεί να κάνει ο κάθε ποδοσφαιριστής. Και κατάφερε για σημαντικό διάστημα να πάρει το 101% από τον καθένα. Αυτό είναι κάτι που το πιστώνεται. Δεν είναι εύκολο να φέρνεις έναν ποδοσφαιριστή στο όριό του χωρίς να τον σπας. Να δημιουργείς ένα σύνολο που λειτουργεί πάνω από το άθροισμα των μονάδων του.

Κάπου εκεί, ο δημόσιος λόγος ξέφυγε. Από τον ρεαλιστικό στόχο της εξάδας περάσαμε σε συζητήσεις περί ανόδου και πρωταθλητισμού. Προσδοκίες που φούσκωσαν σαν μπαλόνι πάνω από τα αποδυτήρια. Όμως ο στόχος από την αρχή ήταν καθαρός: η είσοδος στην εξάδα. Αυτός ήταν ο κανόνας. Όλα τα υπόλοιπα ήταν όνειρα που ειπώθηκαν πιο δυνατά απ’ όσο άντεχε η πραγματικότητα. Κι όταν τα όνειρα γίνονται απαιτήσεις, βαραίνουν τα πόδια.

Όμως το ποδόσφαιρο δεν ξεχνά. Όταν η βάση δεν είναι πλήρης, όταν η προετοιμασία είναι μισή, η σεζόν θα κάνει τον κύκλο της. Η αγωνιστική κάμψη φυσιολογικά θα ερχόταν.

Η αποχώρηση του Παπανικολάου και η έλευση του Βαγγέλη Στουρνάρα συνέπεσαν με αυτή ακριβώς τη φάση. Ο Στουρνάρας είναι ένας καλός και φερέλπις προπονητής. Ανέλαβε μια ομάδα στην κορύφωσή της που έμπαινε, αναπόφευκτα, σε κύκλο φθοράς. Η κριτική προς το πρόσωπό του οφείλει να λαμβάνει υπόψη το timing. Στο ποδόσφαιρο, το timing είναι συχνά πιο ισχυρό από την πρόθεση.

Δεν λέει κανείς ότι η εικόνα της Λαμίας είναι πλήρης. Δεν είναι. Αλλά με τις συνθήκες εκκίνησης, με τον τρόπο που στήθηκε η σεζόν, η ομάδα δεν μπορούσε ρεαλιστικά να διεκδικήσει κάτι πέρα από τον αρχικό της στόχο. Κι αυτός ήταν σαφής: η είσοδος στην εξάδα.

Και τώρα, μια Κυριακή μακριά, βρίσκεται μπροστά στην αλήθεια της. Με ένα θετικό αποτέλεσμα «κλειδώνει» εκτός απροόπτου την εξάδα. Δηλαδή επιτυγχάνει αυτό που έβαλε ως προορισμό όταν ξεκινούσε το ταξίδι. Κι όμως, αντί για προσμονή, ακούγονται διάφορα περί αφεντικού, χωριών και εκδίκησης. Σαν σε ταινία.

Αυτά τα παιδιά αξίζουν συγχαρητήρια. Γιατί αγωνίστηκαν σε δύσκολες συνθήκες, σήκωσαν βάρος προσδοκιών που δεν δημιούργησαν τα ίδια και εξακολουθούν να παλεύουν. Η κριτική πρέπει να έχει μέτρο και μνήμη. Να θυμάται από πού ξεκίνησε η ομάδα και ποιος ήταν ο στόχος της.

Και στο ποδόσφαιρο, καμιά φορά, το να στέκεσαι όρθιος είναι η μεγαλύτερη νίκη.  Ο ΠΑΣ Λαμία τούτη τη στιγμή δε χρειάζεται ούτε αόρατους εχθρούς, ούτε παραπάνω πίεση από όση αντέχει. Απλά, λίγη περισσότερη ποδοσφαιρική λογική. Σε όλους τους τομείς!

ΥΓ. Τσικνοπέμπτη σήμερα. Θα μπορούσε να γιορτάζεται αυτή η μέρα στον ΠΑΣ Λαμία. Δεν είναι και λίγο αυτό που είχε πετύχει αυτή η ομάδα τη Τσικνοπέμπτη του 2019 στο Φάληρο. “Στα ίδια μέρη θα ξαναβρεθούμε” ή “διηγώντας τα να κλαις”;  

Το καλύτερο μεθύσι…/ Γράφει ο Νίκος Μώκος