Στο ποδόσφαιρο η σχέση του προπονητή με τους παίκτες θυμίζει συνήθως το ερώτημα που ταλαιπώρησε από νωρίς την ανθρωπότητα. Η κότα έκανε το αυγό ή το αυγό την κότα; Ο προπονητής κάνει τους παίκτες ή οι παίκτες τον προπονητή; Οπως συμβαίνει συνήθως στα διλήμματα, η απάντηση δεν έχει μόνο μία όψη.

Πριν τη δική μας απάντηση, μπορείτε να δείτε ΕΔΩ τις «καυτές» στοιχημα προτασεις δωρεαν

Οι μεγάλοι παίκτες του παρελθόντος, όταν ήρθε η ώρα να γίνουν προπονητές, ρωτήθηκαν σχετικά και έδειξαν ότι δεν μπορούν να βγάλουν τον παίκτη από μέσα τους. «Όταν είσαι στον πάγκο, μπορείς να δώσεις οδηγίες. Μπορείς να δεις καθαρά το πώς πρέπει να γίνουν τα πράγματα για να νικήσει η ομάδα σου. Δεν μπορείς όμως να μπεις στο γήπεδο και να αλλάξεις τη μοίρα του παιχνιδιού» έλεγε ο Γιόχαν Κρόιφ που παραήταν ικανός, όταν βρισκόταν εντός των τεσσάρων γραμμών, για να διευθετήσει την κατάσταση.

Κλείνει δεκαετία

Ο Ντιέγκο Σιμεόνε κλείνει το καλοκαίρι μια ολόκληρη δεκαετία στον πάγκο της Ατλέτικο Μαδρίτης και είναι σε πλεονεκτική θέση για να κατακτήσει για δεύτερη φορά το πρωτάθλημα, έπειτα από τη σεζόν 2013-14. Εκτός από εκείνο τον τίτλο έχει κατακτήσει ένα κύπελλο Ισπανίας (2013), δύο Γιουρόπα Λιγκ (2012, 2018) και έφτασε δύο φορές (2014 και 2016) στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ. Αμφότερες το έχασε από τη Ρεάλ, αλλά την πρώτη δεν θα την ξεχάσει ποτέ, διότι είχε το βαρύτιμο τρόπαιο στα χέρια του μέχρι να στείλει ο Σέρχιο Ράμος το ματς στην παράταση με εξαιρετική κεφαλιά στο 93ο λεπτό. Στη δεύτερη περίπτωση το έχασε στα πέναλτι. Εφτασε πάλι μια ανάσα.

Οι επιτυχίες και το… θέαμα

Η αγάπη του κόσμου και τα αποτελέσματα, που είναι βασικό ζητούμενο σε μια ομάδα, είναι δεδομένα στην Ατλέτικο στην εποχή Σιμεόνε. Τέσσερις σημαντικοί τίτλοι, που μπορεί να γίνουν πέντε, σε μια χώρα που μονοπωλούν το ενδιαφέρον Μπαρτσελόνα και Ρεάλ Μαδρίτης, είναι πραγματικά τεράστιο κατόρθωμα.

Ωστόσο, υπάρχει κάποιος στη σημερινή εποχή που σαγηνεύεται από το ποδόσφαιρο που παρουσιάζει μέσα στο γήπεδο, ως φιλοσοφία και τακτική, η Ατλέτικο Μαδρίτης; Μπορεί κάποιος να υποστηρίξει ότι μπαίνει στην ίδια ζυγαριά με ομάδες όπως η Μπαρτσελόνα του Γκουαρδιόλα, η Μάντσεστερ Σίτι του Γκουαρδιόλα, η Λίβερπουλ του Κλοπ ή ο Αγιαξ και η Τότεναμ που αντικρίσαμε πριν από δύο χρόνια;

Σίγουρα όχι, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν υπάρχουν φίλοι του αθλήματος που θαυμάζουν ομάδες των οποίων γυαλίζει το μάτι και ρίχνουν κάμποσο ξύλο για να φέρουν τα πράγματα σε ισορροπία, όταν μειονεκτούν παίζοντας κανονικό ποδόσφαιρο.

Είναι όμως λίγο, έως πολύ, παλιομοδίτικο. Η Ατλέτικο, μέχρι να φτάσουμε στη φετινή σεζόν, τα προηγούμενα δύο χρόνια τερμάτισε στην 3η θέση το 2020 σε απόσταση 17 πόντων από την πρωταθλήτρια Ρεάλ και στη 2η το 2019 σε απόσταση 11 πόντων από την πρωταθλήτρια Μπαρτσελόνα. Η εικόνα της όμως ήταν πολλές φορές αποκρουστική. Γι’ αυτό και κουραζόταν περισσότερο μέσα στη χρονιά για να κερδίσει ομάδες που ήταν στα μέτρα της ή χειρότερες από αυτήν. Τη σεζόν 2019-20 τερμάτισε τρίτη με 16 ισοπαλίες, ίδιες ακριβώς με τη Θέλτα που σώθηκε στο παραένα.

Η επιλογή του Σουάρες

Στην παρούσα φάση η Ατλέτικο είναι στην κορυφή της Πριμέρα στο +4 από τη Ρεάλ, αλλά με δύο παιχνίδια λιγότερα και στο +8 από την Μπαρτσελόνα, από την οποία έχει ένα ματς λιγότερο. Μέχρι πρότινος είχε και τις δύο σε απόσταση 10 πόντων.

Στο ερώτημα αν είναι ικανός να πάρει τον τίτλο ο Σιμεόνε, η απάντηση είναι ναι. Αρκεί να έχει υγιή και «φτιαγμένο» τον Λουίς Σουάρες μέχρι το τέλος της σεζόν.

Ο Ουρουγουανός επιθετικός είναι αυτός που έχει δώσει το κάτι παραπάνω στη φετινή Ατλέτικο. Πρώτος σκόρερ με 16 γκολ σε 18 αγώνες, παρότι πέρασε κορωνοϊό και δεν έχει καταφέρει έως τώρα να παίξει ολόκληρο 90λεπτο.

Οι Ισπανοί γράφουν ότι είναι ο επιθετικός που έλειπε τα τελευταία χρόνια από το «οπλοστάσιο» του Αργεντινού. Στην προκειμένη περίπτωση είναι ο ποδοσφαιριστής που κάνει τον προπονητή, αλλά αν δεν υπήρχε ο Σιμεόνε να τον πείσει να μετακομίσει στη Μαδρίτη και να τον διαχειριστεί με τον τρόπο που βλέπουμε, η Ατλέτικο θα βρισκόταν και φέτος είτε πίσω είτε ανάμεσα σε Ρεάλ και Μπαρτσελόνα. Πρωτάθλημα δεν θα διεκδικούσε.