“Οι φιλαθλοι δε συγχωρούν αυτούς που από το ποδόσφαιρο εκπέσανε” θα μπορούσε να παραποιήσει κάνεις τα λόγια του Αργύρη Μπακιρτζή στην ταινία του Σταύρου Τσιώλη “Ας περιμένουν οι γυναίκες”

Γράφει ο Νίκος Μώκος 

Αυτό ήταν λοιπόν. Η Καλλιθέα έχοντας δημιουργήσει μια κανονική ομάδα, με αγωνιστικό πλάνο, χωρίς πολλές αλλαγές κατά τη διάρκεια της σεζόν, χωρίς εγωισμούς που μπαίνουν πάνω από την ομάδα, ήρθε και πήρε μια καθαρή νίκη απέναντι στην προβληματική Λαμία η οποία περισσότερο προσπάθησε να ξεγελάσει τον ίδιο της τον εαυτό παρά να διεκδικήσει στα ίσια την παραμονή της! Μια νίκη που βύθισε τους κυανόλευκους στον πάτο, στέλνοντάς τους ήδη, στη Super League 2!

Σε μια σεζόν που όπως έχω ξαναγράψει, το ποδόσφαιρο την τιμώρησε επειδή πήγε κόντρα στην λογική!

Ακατανόητες αποφάσεις το καλοκαίρι, ένα project που δεν λειτούργησε ποτέ, τα γνωστά πασαλείματα στην πορεία και μοιραία ο διαφαινόμενος υποβιβασμός.

Μπορεί η Καλλιθέα να ήταν η “πρωτάρα” της φετινής Super League 1, αλλά η Λαμία έπαιξε σαν τέτοια. Μια ομάδα που αν δεν ήξερες ότι έχει 7 χρόνια στην πρώτη κατηγορία, δεδομένα θα έλεγες ότι ανέβηκε πρώτη φορά και προσπαθεί να χτίσει κάτι χωρίς να έχει την τεχνογνωσία, την εμπειρία, την δυνατότητα να το κάνει. Έγινε δηλαδή ο φτωχός συγγενής….

Και ο κόσμος της ομάδας, αυτός που είναι, πάνω στη μέθη και την παραζάλη της περσινής επιτυχίας έβλεπε όλα αυτά να συμβαίνουν και σταδιακά ξυπνούσε, επανερχόταν. Σαν έναν εφιάλτη ο οποίος μετά από ένα ηδονικό όνειρο, επιστρέφει. Μόνο που αυτή τη φορά ήταν αμείλικτος. Δεν στήριξε την προσπάθεια. Δεν συγχώρησε τον “βιασμό της ποδοσφαιρικής λογικής”. Αυτό ακριβώς έκανε φέτος η Λαμία. Απλά το πήγε ένα βήμα πιο κάτω ξηλώνοντας εντελώς ότι είχε χτιστεί τα προηγούμενα χρόνια! Πήρα ένα ρίσκο μεγαλύτερο από αυτό που μπορούσε να αντέξει!

Με τον ήλιο τα βάζω, με τον ήλιο τα βγάζω, τι έχουν τα έρμα και ψοφάνε! Αυτή τη λαϊκή ρήση επέλεξα για τίτλο γιατί ταιριάζει γάντι στην ομάδα. Αναζητήστε την ερμηνεία και θα καταλάβετε….

Ίσως να μην είναι κατάλληλη ώρα να κάνουμε το ταμείο, είναι μια καλή στιγμή όμως να αρχίσει η κουβέντα για την επόμενη ημέρα. Να αναλάβουν αυτοί που πρέπει τις ευθύνες τους. Και αυτοί που εμφανίζονται και αυτοί που εξαφανίστηκαν νύχτα σαν να μη συμβαίνει τίποτα….

Για να πάμε στο αγωνιστικό….

O Θανάσης Στάικος ήρθε στην ομάδα έχοντας πλήρη επίγνωση της κατάστασης. Προφανώς και δεν ευθύνεται καθολικά για αυτόν τον διαφαινόμενο υποβιβασμό, ίσως φταίει γιατί με τις δύο νίκες με Παναθηναϊκό και Βόλο έδωσε στον κόσμο την ελπίδα ότι η κατάσταση μπορεί να σωθεί. Την ώρα που δεν μπορούσε. Και δεν μπορούσε γιατί είχε να διαχειριστεί μια ομάδα που φέτος δεν έχει παίξει ποδόσφαιρο σε ένα ολόκληρο 90λεπτο.

Στην εποχή Στάικου ας πούμε έχουμε να θυμόμαστε ένα ημίχρονο στη Τρίπολη (το πρώτο), το δεύτερο ημίχρονο με τον Παναθηναϊκό, ένα δεκάλεπτο με τις Σέρρες και μια σοβαρότητα στη πρεμιέρα του με τον Άρη. Τίποτα περισσότερο.

Πως μπορεί κανείς να έχει απαιτήσεις από μια ομάδα πείραμα, που χτίστηκε σαν σε ένα όνειρο θερινής νυκτός, το οποίο μετατράπηκε σε εφιάλτη;

Πως μπορεί κανείς να μιλά για παραμονή όταν η ομάδα, Απρίλη μήνα, έπειτα από 30 μεταγραφές δεν μπορεί να δημιουργήσει φάση στην αντίπαλη εστία;

Ίσως αν οι συνθήκες ήταν διαφορετικές, ο Στάικος πράγματι να είχε οδηγήσει τη Λαμία στην παραμονή. Πιθανόν και ο ίδιος να αισθάνεται προδομένος από ορισμένους παίκτες του! Άλλα εργαλεία είχε στα χέρια του όταν ήρθε, με άλλα εργαλεία τελειώνει η σεζόν!

ΥΓ. Είχα γράψει αμέσως μετά το ματς με τον Παναθηναϊκό ότι ο Φουρτάδο μπορεί να ηγηθεί της προσπάθειας για ανατροπή, για παραμονή στην κατηγορία. Αρκεί να το πιστέψει και ο ίδιος. Όχι μόνο δεν τον πίστεψε, δεν προσπάθησε καν να μπει σε διαδικασία σκέψης. Είναι πλέον προφανές, μη γελιόμαστε, πως εκείνο ήταν το τελευταίο βράδυ που τον είδαμε να φορά τα κυανόλευκα! Και σε τελική ανάλυση το πρόσημο της παρουσίας του είναι ξεκάθαρα αρνητικό. Γιατί βύθισε την ομάδα εκτός από τον βαθμολογικό πίνακα, στην εσωστρέφεια! Και όχι δεν ψάχνουμε εξιλαστήριο θύμα.

Φωτογραφία: Γιάννης Σιμόπουλος