Λαμία: Μια πόλη στο κέντρο της Ελλάδας χτισμένη πάνω σε λόφο. Στην υπόλοιπη Ελλάδα γνωστή για τα ψητοπωλεία της πλατείας Λαού, για το κάστρο της και για τη λουτρόπολη των Καμένων Βούρλων.

Γράφει ο Γιάννης Μητράκος

Η ποδοσφαιρική Λαμία είναι κάτι διαφορετικό όμως, για πολλούς ξεκινάει από το έτος ίδρυσης της, το 1964. Για άλλους ξεκινάει από το 2011 όπου και ενεπλάκη διοικητικά ο Πανουργιάς Παπαϊωάνν ου και την έβαλε στον ποδοσφαιρικό χάρτη της Ελλάδας. Ο λόγος λοιπόν που γράφω το παρών κείμενο είναι η εδραίωση της για 6η συνεχόμενη χρονιά στη 1η κατηγορία της χώρας …και όχι μόνο γι’ αυτό.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΟΞΙΚOΤΗΤΑ

Πάμε όμως στον (ποδοσφαιρικό) κόσμο αυτής της πόλης. Ήμουν από αυτούς που πρόλαβαν τη Λαμία σε πολύ άσχημα χρόνια, χρόνια που η ομάδα ήταν «κολλημένη στη Γ΄ και στη Δ΄ Εθνική κατηγορία, ακόμα και στο τοπικό της Φθιώτιδας. Με τους τότε διοικητικούς παράγοντες να αφήνουν κυριολεκτικά πίσω τους συντρίμμια. Δημοτικές αρχές του τότε να μη δέχονται να κάνουν τα απαραίτητα έργα στο γήπεδο και κάπως έτσι να χάνεται για όσους θυμούνται η ευκαιρία της συμμετοχής μας στην Ά Εθνική μέσω της Χαλκηδόνας.

Όταν φτάνεις λοιπόν να ζήσεις αυτά τα πέτρινα χρόνια(σ.σ Έχουμε προλάβει τη Λαμία να παίζει εντός έδρας αγώνα στη Ροδίτσα) πως γίνετε να μη χαρείς με την εδραίωση της στη Super League 1;; Θεωρώ στενάχωρο γεγονός μια μερίδα του κόσμου να εύχεται προς την ομάδα, ειδικά μετά από επιτυχίες «Να πέσει το χωριό, να γυρίσει στα χωράφια, να διαλυθεί», λίγες από τις ατάκες που έχουν ειπωθεί τα τελευταία χρόνια. Ένα σημαντικό κομμάτι του Λαμιώτη φιλάθλου θυμήθηκε ποια ομάδα στηρίζει πραγματικά. Μικρή σημασία έχει αν φοράει κόκκινα, πράσινα, κίτρινα.

Αλίμονο εάν θα πούμε στον κάθε φίλαθλο ποια ομάδα θα στηρίξει. Να στηρίζεις την ομάδα που θες είναι υγεία, να εύχεσαι να διαλυθεί όμως η ομάδα της πόλης σου είναι τοξικότητα.

Και η Λαμία έχει δικαίωμα να αποκλείσει τους ¨αιώνιους¨ (και όχι μόνο) μέσα στο σπίτι τους και να τους στερήσει το κύπελλο Ελλάδας …και θα το ξανά κάνει.

ΑΠΟ ΤΑ ΑΛΩΝΙΑ …ΣΤΑ ΣΑΛOΝΙΑ

Στη Β’ Εθνική ο περισσότερος κόσμος ήρθε στο γήπεδο γιατί έβλεπε μια ομάδα που λίγα χρόνια πριν έπαιζε ντέρμπι με τον Δομοκό, να κάνει πρωταθλητισμό (και σε ποιον δεν αρέσει άλλωστε) με στόχο τη Super League …εκεί όμως μοιραία ο πρωταθλητισμός πάει περίπατο, κοιτάς να μείνεις κατηγορία και χρόνο με το χρόνο να δεις τι παραπάνω μπορείς να πράξεις.

Η Λαμία τη 1 η της χρονιά έμεινε σχετικά εύκολα, τη 2 η σχεδόν απογειώθηκε …7 η θέση στο πρωτάθλημα, καλύτερη επαρχιακή ομάδα της χρονιάς και φυσικά το πιο τιμητικό, να έχει αποκλείσει τις δύο μεγαλύτερες ομάδες της χώρας, τον Παναθηναϊκό(back2back) και τον Ολυμπιακό, σε ΟΑΚΑ και Καραϊσκάκης αντίστοιχα.

Για τη “μικρή” Λαμία, αυτό που κατάφερε ήταν “τεράστιο”. Το λάθος όπως αποδείχθηκε ήταν ότι δεν επένδυσε πάνω σε αυτές τις επιτυχίες …και ήρθαν 2 – 3 δύσκολες χρονιές με αποκορύφωμα τη φετινή που χρειάστηκε το γκολ του Μπεχαράνο λίγα λεπτά πριν το τέλος του αγώνα μπαράζ με τη Βέροια το βράδυ της 18 ης Ιουνίου, για να σφραγίσει …την εδραίωση της ομάδας μας για 6 η χρονιά στα σαλόνια της Super League!

Επιβάλλεται όμως το πάθημα να μας γίνει μάθημα, πρώτα απ’ όλα για να μη γυρίσει ξανά ο κόσμος τη πλάτη στην ομάδα, αυτός ο κόσμος όσο και αν γκρινιάζει έδειξε ότι θα είναι πάντα δίπλα στη Λαμία.