Στο ΟΑΚΑ το κρύο βράδυ της Κυριακής γράφτηκε ακόμη μια σελίδα στη ιστορία του ΠΑΣ Λαμία. Θες με την εμφάνιση, θες με το σκορ το οποίο είναι και αυτό που μένει στην ουσία, θες με τους δύο φιλάθλους που έδωσαν το παρόν κερδίζοντας το χειροκρότημα της υπόλοιπης κερκίδας; Ή μήπως επειδή ήταν η πρώτη φορά τα τελευταία χρόνια, που ποδοσφαιριστές της Λαμίας δεν κατευθύνθηκαν προς την πλευρά τους, για να τους ευχαριστήσουν με ένα ζεστό χειροκρότημα που είμαι σίγουρος πως είχαν τόσο ανάγκη;

Γράφει ο Νίκος Μώκος 

Όταν ο Πανουργιάς Παπαϊωάννου “έβαλε στον χάρτη” τη Λαμία, γνώριζε τα δεδομένα.

Πώς πρόκειται για μια ομάδα με συγκεκριμένη δυναμική, που έχει ένα ταβάνι!

Με συνεχείς υπερβάσεις κατάφερε να τρυπήσει αυτό το ταβάνι, κερδίζοντας το ένα “στοίχημα” μετά το άλλο. Κόντρα στο πείσμα πολλών ανέβασε την ομάδα στην Α’ Εθνική, κάτι που μέχρι πριν λίγο χρόνια μάλλον έμοιαζε με ουτοπία!

Ήρθαν οι βελτιώσεις στο ΔΑΚ και το προπονητικό, ένα υπερσύγχρονο λεωφορείο , τα social media, ένα eshop για να μπορεί κανείς να αγοράσει μια φανέλα που μέχρι πρότινος δεν είχε τη δυνατότητα, ήρθαν μεγάλες νίκες, ημιτελικοί στο Κύπελλο Ελλάδας, ήρθε η 7η θέση πέρυσι, οι ηχηρές μεταγραφές… Ήρθαν πολλά!

Πολλά που ο κόσμος ενδεχόμενων τα ζητούσε χρόνια και η ομάδα κάθε σεζόν, ανέβαζε και λίγο τον δικό της πήχη.

Ένα ήταν το στοίχημα που δεν κατάφερε να κερδίσει! Και αυτό είναι ο κόσμος.

Γνώριζε τη δυναμική, πίστεψε ότι μπορεί να τον φέρει στο γήπεδο, όμως δεν τα κατάφερε. Προφανώς και έγιναν λάθη. Όμως έχοντας ως μέτρο σύγκρισης τις υπόλοιπες επαρχιακές ομάδες, ο κόσμος της Λαμίας δεν ήταν πιστός στο ραντεβού του! Ούτε καν πέρυσι, στην πιο επιτυχημένη σεζόν της ιστορίας του Συλλόγου!

Πριν λίγο καιρό είχατε διαβάσει εδώ ένα άρθρο, για τη νέα γενιά που έχει την ευλογία να μεγαλώνει σε μια επαρχιακή πόλη με ομάδα στη μεγάλη κατηγορία. Που τα παιδιά θα μεγαλώσουν αγαπώντας το ποδόσφαιρο μακριά από την τοξικότητα των μεγάλων! Χωρίς μαχαίρια, ρόπαλα, σουγιάδες, φωτοβολίδες! Με χαρτάκια, κασκόλ, πανιά και συνθήματα!  

Για τον Θανάση, τον Χρήστο και όλα τα παιδιά της γενιάς τους, ο ΠΑΣ Λαμία είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο από μια ομάδα | Pic

Αυτό, ως δια μαγείας μοιάζει να χάνεται!

Χθες λοιπόν η ομάδα είχε τη δυνατότητα να έχει το κόσμο στο πλευρό της. Σε ένα παιχνίδι που πιθανόν να έμοιαζε από πριν χαμένο στη συνείδηση κάποιων, σε ένα χρονικό σημείο που ο ΠΑΣ Λαμία έχει ανάγκη, ή μάλλον ΑΝΑΓΚΗ, τον κόσμο του!

Εκεί βρέθηκαν δύο άτομα. Ο Βασίλης και ο Γιώργος. Επειδή διάβασα πολλά σχόλια από χθες, κάποια εκ των οποίων είχαν στόχο να μειώσουν την παρουσία τους, χρησιμοποιόντας ως επιχείρημα πως κατοικούν στην Αθήνα και “σιγά δεν έκαναν και κάνα μακρινό ταξίδι”, να σημειώσουμε πως ο Βασίλης, δύο φορές το μήνα ξοδεύει περίπου 100€ για να βρεθεί με το αυτοκίνητό του στη γενέτειρά του και στο αγαπημένο του ΔΑΚ, από την πόλη που ζει και εργάζεται. Την Αθήνα. Αφήνοντας πίσω την οικογένεια του.

Ήμουν σίγουρους, για την ακρίβεια είχα οπλίσει την φωτογραφική μου μηχανή, προσπαθώντας να πάρω την καλύτερη δυνατή γωνία λήψης από τα δημοσιογραφικά, ώστε να απαθανατίσω τη στιγμή που οι κυανόλευκοι θα κατευθυνθούν προς την πλευρά των δύο αυτών παιδιών για να τους χειροκροτήσουν.

Αυτή η στιγμή δεν ήρθε ποτέ. Όταν είδα τους παίκτες να οδεύουν προς τα αποδυτήρια, ένιωσα μια “παγωμάρα” πολύ ισχυρότερη από αυτή της χαμηλής θερμοκρασίας.

Προσπάθησα και προσπαθώ ακόμα να ερμηνεύσω αυτή τη κίνηση. Ήταν αδιαφορία; Ήταν αμέλεια; Και αν ναι, γιατί δεν ήρθε μια συγνώμη ετεροχρονισμένα;

Μήπως η ομάδα έχει αποδεχθεί πλέον ότι δεν θα έχει το κόσμο δίπλα της;

Μήπως μετά από εκείνο το παιχνίδι των play offs με τον Παναθηναϊκό ήρθε σε τέλμα η σχέση ανάμεσα σε οργανωμένους και διοίκηση και ακόμη δεν έχουν πέσει γέφυρες;

Σε όλο αυτό το ταξίδι της Λαμίας, στα σαλόνια της Super League προσπαθώ να είμαι εκεί.

Στα εύκολα, στα δύσκολα, στα σημαντικά και τα ασήμαντα. Με είχε ρωτήσει κάποιος πρόσφατα για την πιο έντονη και την πιο άβολη στιγμή αυτά τα χρόνια. Το πρώτο εύκολο. Το παιχνίδι στη Νίκαια. Ανεπανάληπτο! Τα όσα έγιναν χθες, είναι η απάντηση στο δεύτερο.

Δεν ξέρω πιο κίνητρο είναι αυτό που μπορεί να φέρει ξανά τον κόσμο στο γήπεδο, όμως έχω την αίσθηση πως οι δύο πλευρές, ομάδα και κόσμος, είναι στο σημείο μηδέν!

ΥΓ. Ήθελα να σας παραθέσω, τη διαφορά των φιλάθλων που υφίσταται σε κάθε ομάδα. Είναι οι “χειροκροτητές” που βρίσκονται εκεί στην επιτυχία, στο καλό φεγγάρι, στην “εύκολη μέρα”!

Εικόνες από το ΑΕΚ – ΠΑΣ Λαμία (3/4/2019) 1ος Ημιτελικός Κυπέλλου Ελλάδος και Παναθηναϊκός ΠΑΣ Λαμία (10/11/2024) 11η αγωνιστική Super League

Από την άλλη έχουμε τους “υποστηρικτές“. Αυτούς που θα είναι εκεί παντός καιρού. Συνήθως λιγότεροι! Σε όποιο γήπεδο, οποίας κατηγορίας, απέναντι σε οποιαδήποτε ομάδα.

Δεν είναι κακό να υπάρχουν και οι δύο κατηγορίες φιλάθλων σε μια ομάδα. Οι δεύτεροι όμως αξίζουν σίγουρα το χειροκρότημα και ένα ευχαριστώ!