Η μέρα που ήρθε το τέλος, δεν ήταν μια ήττα. Ήταν ένα πέρασμα. Ένα ακόμα κεφάλαιο στο ταξίδι μιας ομάδας που έμαθε να πολεμά με την ψυχή και όχι με τα μέσα. Ο ΠΑΣ Λαμία, μετά από οκτώ χρόνια γεμάτα σφυγμό, πίστη και περηφάνια, αποχαιρετά — προσωρινά — τη μεγάλη κατηγορία. Άλλωστε στον δρόμο μας, δεν υπάρχουν αντίο. Υπάρχει μόνο η υπόσχεση της επιστροφής.

Γράφει ο Νίκος Μώκος

Οκτώ χρόνια. Χρόνια που η Λαμία έγινε κάτι παραπάνω από σημείο στον χάρτη. Έγινε ιδέα. Έγινε το παράδειγμα ότι με πίστη, δουλειά και καθαρό βλέμμα μπορείς να σταθείς δίπλα στους μεγαλύτερους. Μέσα από καταιγίδες, μέσα από σκιές και φώτα που συχνά τρεμόπαιζαν, η Λαμία κράτησε το δικό της φως ζωντανό.

Δεν ήταν εύκολο. Ποτέ δεν ήταν. Κι ίσως εκεί να βρίσκεται και η ομορφιά. Στην προσπάθεια, στην πίστη, στην άρνηση να παραδοθείς όταν όλοι σε μετρούν χαμένο.

Ο φετινός υποβιβασμός, όσο και αν φάνταζε πιθανός μήνες τώρα, ήρθε σαν γροθιά. Όχι τόσο για το βαθμολογικό γεγονός — άλλωστε, το ποδόσφαιρο είναι κύκλος, ανόδους και καθόδους γνωρίζει — αλλά για το ότι έσβησε μια φλόγα που είχε μάθει να καίει κόντρα σε όλους τους ανέμους. Της Βέροιας, της Νίκαιας!

Δεν ήταν μια ομάδα απλώς. Ήταν το καμάρι μιας πόλης που, μέσα από τα χρόνια, έμαθε να κοιτάζει στα μάτια τα “μεγαθήρια” χωρίς να χαμηλώνει το βλέμμα. Ήταν τα παιδιά στις πλατείες που φορούσαν φανέλες του ΠΑΣ Λαμία με περηφάνια. Ήταν εκείνες οι νύχτες με τον Κόστα Βιάνα Βάντερσον, τον Danny Bejarano, τον Πίτι, τον Τομάς, τον Καρλίτος, τον Τόσιτς, τον Τζανετόπουλο και πολλούς ακόμα, που έκαναν τη Λαμία γνωστή πέρα από τους χάρτες της Ρούμελης.

Σήμερα, το βλέμμα γυρνάει πίσω: στις νίκες-έπη απέναντι σε «μεγάλους», στις κερκίδες που δεν σταμάτησαν ποτέ να τραγουδούν, στα παιχνίδια που έκαναν όλη τη Φθιώτιδα να ανασαίνει ποδόσφαιρο. Και, κυρίως, στα πρόσωπα: εκείνων που φόρεσαν τη φανέλα με σεβασμό και την τίμησαν με ιδρώτα.

Κι αν το σήμερα πονάει, το αύριο έχει γραφτεί ήδη στα βλέμματα όσων έμειναν στο πλευρό της ομάδας. Η Λαμία δε θα μείνει χαμηλά για πολύ. Γιατί αν κάτι διδάσκει η ιστορία της, είναι ότι τα όνειρα εδώ δεν τελειώνουν — απλώς ανασυντάσσονται.

Το ταξίδι στη δεύτερη κατηγορία δεν είναι τιμωρία. Είναι δοκιμασία. Και οι δοκιμασίες είναι για τους γενναίους.

Κρατάμε τις στιγμές. Τις νίκες που έμοιαζαν με εξεγέρσεις. Τα γκολ που έκαναν την καρδιά να χτυπά λίγο πιο γρήγορα. Τις σιωπές μετά τις ήττες, που δυνάμωναν το φρόνημα. Ό,τι κι αν γίνει, η Λαμία δεν θα είναι ποτέ “μία ακόμα ομάδα”. Είναι ιδέα. Είναι ιστορία. Και κυρίως, υπόσχεση επιστροφής.

Ο ΠΑΣ Λαμία δεν είπε το τελευταίο του τραγούδι. Το ξέρουν καλά αυτοί που έζησαν τα βράδια στο “Αθανάσιος Διάκος”, που είδαν τη μικρή ομάδα να στέκεται απέναντι στους κολοσσούς και να χαμογελάει στα μάτια τους. Ο κόσμος θα πρέπει την ύστατη στιγμή, να βρεθεί εκεί και να χειροκροτήσει την ομάδα δίνοντας το σύνθημα για την επόμενη μέρα….

Γι’ αυτό, δεν χωρά θλίψη. Μόνο προσμονή. Γιατί, όσο υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν, όσο υπάρχει έστω και ένας που τραγουδά το όνομα της Λαμίας, τόσο το ταξίδι συνεχίζεται.

Στο δρόμο μας, άλλωστε, δεν υπάρχουν αντίο. Μόνο ραντεβού για το επόμενο θαύμα.